Home
 

ตุ้มโฮมม่วนแฮง

            ตั้งแต่เช้าของวันที่  ๘  มกราคม  ๒๕๕๔  ที่บ้านคุณสมพงษ์(ปึ่ง)  เกาสายะพันธ์  ทีมงานจัดสถานที่ประกอบด้วยคนงานของคุณปึ่ง  และทีมแสงเสียงของคุณหมี(รัศมี  พรสวัสดิ์) ลุยงานจนบ่ายคล้อยจึงเสร็จสมบูรณ์   แต่ที่ช้าจนไม่น่าให้อภัยคือทีมอุปกรณ์ฉายภาพ  ที่ลืมสายไฟอุปกรณ์แต่ก็ได้พี่หมีช่วยแก้ปัญหาจนลุล่วงไปได้  ท่ามกลางความหงุดหงิดของประธานถวัลย์  ที่บอกให้เตรียมล่วงหน้าแต่เมื่อได้ฉายภาพไป  ความหงุดหงิดก็พลันมลายไปหมดสิ้น  มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
ที่ดังกระหึ่มทั้งงาน    โดยเฉพาะคุณครูสมพงษ์และคณะคุณครูพวกเรา   ยิ้มไม่ยอมหุบเลยทีเดียว
เวลา ๑๗.๓๐  น.  พ.ท.หญิงสุชาดา  คำศรีสุขพร้อมกับต๋อย  โคราช  อำนาจและบ๊อบบี้
ก็เริ่มวางเสื้อที่เราทำกันจนได้    เพื่อนที่ลงทะเบียนรับเสื้อและใส่(ย้ำว่า ๑๔ เมษายนปีนี้  ใส่เสื้อตัวนี้นะครับ)  เพื่อนหน้าใหม่เพิ่มขึ้นมาจำนวนมาก  รวมทั้งหลังบ้านหลายคนที่มาร่วมสร้างสีสัน
บรรยากาศเป็นกันเองมากขึ้น   จากพวกที่เรียนถึง ม.ศ.๓  ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยกลมกลืนกับ ม.ศ.๕
ปีนี้ผสมกลมกลืนเป็นความรู้สึกเดียวกัน  รวมทั้งเพื่อนต่างสถาบันที่เคยเรียนกันมาสมัยประถมฯ
ก็รู้สึกเข้ากันได้ดีมาก

           อาหารและเครื่องดื่มหลากหลายชนิด   เพื่อนๆดื่มตามความชอบและความถนัดประกอบกับดนตรีที่แสนสนุกและเพลิดเพลิน  การรวมกลุ่มคุยกันจากโต๊ะนั้นไปโต๊ะนี้  จากมุมหนึ่งไปยังอีกมุมหนึ่งของบ้าน    ทุกอย่างลงตัวไปหมด    สีสันที่ได้จากคุณโตและคุณวิชัย  ที่เป็นสาวเชียร์เบียร์ก็ช่วยให้มีชีวิตชีวามากมาก   รวมทั้งสองสาวอตามิที่พี่โตสั่งมาฝากให้เป็นพิเศษ  ทำให้กลุ่มแม่บ้าน(วัตถุโบราณของเพื่อนต้องมองค้อน  แต่ทำอะไรไม่ได้)  จวบจนเกือบห้าทุ่ม  ทั้งเหล้าและเบียร์หมดเกลี้ยง   ไปหาซื้อไม่มีขาย   งานจึงเลิกราไปด้วยความชื่นมื่นประทับใจ   รอโอกาสข้างหน้าว่าเราจะรวมกันสนุกสนานอีกเมื่อไหร่   คงต้องเป็นการบ้านของประธานถวัลย์และคณะกรรมการรุ่นที่จะ
วางแผนต่อไป

งานนี้ต้องขอขอบคุณหลายๆ            

              ขอขอบคุณเจ้าของสถานที่คุณปึ่ง  เครื่องเสียงคุณหมี  อาหารจากพ.อ.ปรีดา/คุณวิษณ/คุณสันติรักษ์(ร้านข้าวต้มสันติ)/ทีมศรีสะเกษ/คุณปึ่ง/เสี่ยไฮ/นพ.สุรเชษฐ์/คุณอ้อย  อารีย์/เครื่องดื่มจากประธานถวัลย์-หน่อย/ว่าที่พ.อ.สมหมาย/ผ.อ.สถาพร/พี่โต/พี่วิชัย /คุณแขกอำนาจเจริญ  และภาพ VTR จากโปรมิวสิคโคราช ฯลฯ และท้ายสุดต้องขอขอบคุณผู้ที่อยู่เบื้องหลังทุกคนโอกาสหน้าเราคงมีเมนูหลากหลายและบรรยากาศที่สนุกสนานเช่นนี้อีกแน่นอน

ควันหลง
            “งานนี้ที่สุด”คือราเชนทร์  สายชาลี  พี่โต  อตามิ    ได้แจกทิปสมใจ  เมาจนล้มทับเก้าอี้ 
ออกจากงานจะกลับบ้านล้มทับถังขยะ  โทรศัพท์หายหนึ่งเครื่องที่สำคัญนัดสาวกระโปรงเหี่ยนมาสองคนแล้วหนีก่อน  ก็ไม่ยอมมอบหมายให้เพื่อนไปส่ง  
ถ้างั้นพี่หมีจะได้ลองยาที่พี่สถาพรนำมาให้ใหม่ๆ   พอจะได้ทราบผลว่ะ

           “จอบหลอยตัวจริง”..........ประทีป  กระจายพันธ์  .....พิธีกรเสร็จหน้าที่แล้วหายไปเลย(เมียโทรตาม  เป็นประจำ)
             “คำถามประจำตัว”คือ   มื้อคืนพวกมึงไปต่อกันใส  คือผู้พันณรงค์  ออกจากงานไม่เคยบอกใครแต่จะโทรมาถามตอนเช้าวันต่อมา    ทีหลังก็รอกลับจนคณะสุดท้ายซิวะ
             “มาผิดฟอร์ม”  ว่าที่ พ.อ.สมหมาย  ตุ้มทอง  วันนี้ครึ้มมาก  เห็นฟ้อนเป็นครั้งแรก  อากาศไม่หนาวนานก็ไม่รู้จะอาเพศยังไงละเพื่อน
             “ต้องได้ร้องหมอลำ”  จำนง  วงศ์คำ   งานไหนต้องลูกทุ่งหมอลำ   ยายคำบาง(เมีย)จะเป็นหางเครื่อง
             “ทั้งสั่งทั้งเชียร์”  คุณหน่อย    สั่งสามีให้ทำนั่นทำนี่แต่ก็เชียร์เวลาพี่หวันขึ้นกล่าวและต้องจัดเวลาให้ภรรยาเอ๊ยสามี  ร้องเพลง “เรณูนคร”  จนได้
             “กินอร่อย”  เสี่ยไฮ  กุดเป่งค้าไม้    นั่งกินเอร็ดอร่อยสมหุ่น   และยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเจอผ.อ.จำเริญ  แนวจำปา   หลังจากที่จบมาพึ่งเจอกันครั้งแรก
             “มาเยอะประจำ  ห้องทับหก”  โดยเฉพาะเค็งเลียง   ต้องมาทั้งครอบครัว  เพื่อสร้างภาพ
ให้เมียเชื่ออยู่เสมอ
            “ไม่กล้ามา”  ไอ้จู๋ปรีดา   กาญจนเสน   กลับขุนหาญจนได้
            “สารถีขนเพื่อน”  ประสิทธิ์  แซ่เต็ง  ทำหน้าที่ไปรับไอ้อั้ง/รักษ์พงษ์  สองคนนี้มันเริ่มนั่งกินไม่นานมันจะนอนกินแล้ว

            “เบื้องหลังความสำเร็จ”  ต้องยกให้ประธานถวัลย์  เรียนวิริยะกิจ   ทุกงานทุกที่ทุกเวลา ดูแลเพื่อน   วางแผน  ประสานงาน  สุดยอดครับ

 

ทองหล่อ สิงห์คง รายงาน

.........................................